NOISE

We leven in een tijd waarin alles tegelijk lijkt te gebeuren. Het klimaat verandert. Fascisme rukt op. Westerse landen werken mee aan een genocide. Je groente en fruit zit vol PFAS. Je oerinstinct schiet in actie. LEEUW! GEVAAR! VECHTEN! VLUCHTEN! Maar weet niet meer waarop het moet reageren. Je amygdala (neuronen die een speciale rol spelen in de verwerking van prikkels en regulatie van angst, red.) raakt overprikkeld. Je strandt in paniek-limbo.

In ‘NOISE’ vraagt Club Gewalt zich af: Hoe stem je je zintuigen opnieuw af op een wereld die luider en zwaarder wordt? Kunnen we accepteren dat systemen instorten zonder onze woede over onrecht op te geven? Kunnen we onszelf helen door de crises niet alleen te benoemen, maar ze flink te doorvoelen? Kunnen we op deze manier onze stresscycli nu eindelijk eens wél voltooien, waardoor we een wereld in lichterlaaie beter kunnen navigeren? Kunnen we opnieuw verliefd worden op het menszijn? Is dit het moment om God te zoeken?

Wat begint als een seminar over het te boven komen van een existentiële crisis, kantelt langzaam in een bevrijdende storm van noise. Een analoge synthesizer op wieltjes. Een musicalsong over je baby die van de bank valt. Veel te veel taal. Veel te veel gevoel. Veel te weinig hoop. En dan: hoop. Club Gewalt zingt, schreeuwt en bidt zich op de vooravond van de appocalyps door alle stadia heen, op zoek naar een andere afslag. Want wat als we, midden in de ruis, leren luisteren naar iets nieuws?