Handle with Care

We gingen in gesprek met Willemien (65), Angelique (65) en Elsbeth (57).

En? Gelachen? 
Willemien: ‘Het was niet echt om te lachen. Maar we maakten de voorstelling met elkaar, dus ik neem aan dat het ook om te lachen had kunnen zíjn.’ 
Angelique: ‘We mogen er ook niet echt veel over vertellen hoor, dat werd in de voorstelling gezegd. Nee, niet door de acteurs, want die waren er niet. Maar we wisten, er stond een doos, dat íemand die moest openmaken.’ 

En wie was dat? 
Elsbeth: ‘Dat was ik.’ 
Willemien: ‘Dat was jij, en dat was best spannend, want je moest in stilte de opdracht lezen die in de doos zat, wij hoorden dus niks.’ 

Riepen jullie niet ‘hup Elsbeth?’ 
Willemien: ‘We kenden Elsbeth helemaal niet, die hebben we tijdens de voorstelling pas leren kennen. Het is nu pas, na afloop, dat we elkaar spreken.’ 

Jullie zijn door de voorstelling nader tot elkaar gekomen? 
Angelique: ‘Met iedereen! Dat ging best snel, eigenlijk. Gewoon boem. 

Maar Elsbeth, waarom was jij de eerste? 
Elsbeth: ‘Ik dacht die kop moet eraf. Bovendien leek het me een redelijk eenvoudige opdracht; een doos openmaken. Dan hebben we dat alvast gehad, dacht ik.’ 

Maar jullie moesten dus ook scenes spelen? 
Angelique: ‘Met meerdere mensen. Ik kan niet precies zeggen hoe dat ging.  
Willemien: ‘Maar dan ontstaat er dus wel iets.’ 
Angelique: ‘We hebben wel echt iets samen beleefd.’ 
Elsbeth: ‘En ook grappig; je zag ook dat er een actiever deel van de zaal was, en mensen die gewoon bleven zitten en keken. 

Maar dat mocht. 
Angelique: ‘Alles mocht.’ 

Alles mocht? 
Elsbeth: Het was heel democratisch. Je bent sámen publiek, en sámen de voorstelling.’ 
Angelique: ‘We hadden zelfs interactie met de makers.’ 

Maar die waren er toch niet?  
Willemien: ‘Dat is één van de raadsels van Ontroerend Goed.’