Choreograaf Guilherme Miotto ging de Bossche wijk Kruiskamp in op zoek naar kinderen die mee wilden spelen in zijn dansvoorstelling Dancing with the Trees. Dat lukte. Negen kinderen vormen samen met vier professionele dansers een levend landschap van bomen.

De vraag die in deze, maar ook in veel van Miotto’s andere dansvoorstellingen, centraal staat: hoe maak je dans als je niets vooraf vastlegt? De choreograaf doet het al jaren met zijn methode ‘Instinctive Performance’: dansers bewegen niet vanuit geleerde passen, maar vanuit wat hun lichaam op dat moment ingeeft. In Dancing with the Trees zet hij die manier van werken voort. Zo groeit dans niet vanuit vaste choreografie, maar vanuit impuls, ervaringen en lichamelijke kennis. De aanwezigheid van kinderen speelt hierin een essentiële rol, vindt Miotto. De jongens en meisjes uit de wijk Kruiskamp stappen niet in als uitvoerders, maar als performers. De voorstelling maakt daarmee deel uit van Lijn73, de programmalijn van Theaterfestival Boulevard waarin makers samen met bewoners en lokale partners werken aan nieuwe artistieke ontmoetingen in de stad.

De gymzaal van BBS De Kruiskamp Noord is deze vrijdagmiddag omgetoverd tot een danspodium, met daarachter het publiek. We zien hoe een danser, Guilherme Miotto zelf, in stilte zijn hele lichaam beweegt. Dan weer zijn armen in de lucht, dan weer een been omhoog. Alsof zijn lichaam uitvoert wat zijn hoofd hem ingeeft. Tegenover Miotto staat een jongetje, een van de kinderen uit Kruiskamp, die hem nadoet. De grote boom als voorbeeld voor de kleine boom. Het is het eerste beeld van het levende landschap dat we op het podium zien ontstaan.

De serene stilte wordt gevolgd door opzwepende klanken. Ondertussen betreden alle negen kinderen – jongens, meisjes en jong en oud door elkaar – de zaal in het gezelschap van Miotto en drie professionele dansers: Chen Chieh Kuan, Julia Nielsen en Pedro Paixão. Zij ‘zwiepen’ om zich heen met groene dikke touwen, opgeknoopt tot een kluwen aan het eind. De touwen stellen bomen voor. Zoals bomen via hun wortels met elkaar verbonden zijn, reageren de performers op elkaar. De kinderen springen er dan ook vrolijk overheen. Elke beweging zet iets in gang, elke actie verandert het geheel. Met touwen die zich door de ruimte spannen als wortelstelsels en takken ontstaat een netwerk van lijnen en verbindingen. Een ecosysteem dus.

De touwen bieden tal van mogelijkheden voor de dansers. Wie zich eerst nog afvroeg wat je qua dans allemaal met zo’n touw kunt, heeft nu het antwoord: veel. Van eroverheen springen tot eronderdoor lopen en van erdoorheen kruipen tot de touwen je vooruit laten trekken. Het is net of de dansers en de kinderen dit al jaren doen, zo goed zijn ze op elkaar ingespeeld. En misschien nog wel het meest ontroerende deze middag, zijn de lachende en bovenal trotse gezichten van de deelnemende kinderen uit Kruiskamp. Dat ze nog maar vaak een boom mogen zijn.

Tekst: Daphne van Breemen