Jowie en Arlene liepen een dag rond in het festivalhart aan de voet van de Sint Jan en gingen in gesprek met bezoekers.

Onder begeleiding van zangeres en spiritual healer Mara Leti en percussionist Rowan (Waly's Music & Workshop) 

‘Boem! Dat is een onomatopee,’ vertelt zangeres en spirituele healer Mara aan zo’n dertigtal kinderen en ouders. Ze staat bij het IK MAAK MEE terrein en heel veel kinderen dragen zelf getekende superheldencapes. De workshop is het opwarmertje voor de voorstelling ANOCHE, waarin ook gedanst en gezongen wordt. ‘Je mag dansen, niet op je tenen, maar platte voeten, kijk zo!’ Percussionist Rowan laat het even zien.  
Een jongetje van een jaar of vijf, met stippen en monsters op zijn cape, staat met zijn vader vooraan. ‘Doegoetakataka!’ gilt hij. Zijn cape wappert als hij op en neer springt. Er zijn er meer die hard meedoen, er zijn ook best wat kinderen die vooral met grote ogen naar de performers staan te kijken. Als Rowan: ‘Ik hoor jullie niet,’ roept, gillen ze een piezeltje harder. 

Het stippen en monsterjongetje doet goed mee, maar na een tijdje heeft zijn vader er genoeg. Ze steken de straat over, worden meteen weer deel van de stad, weg uit de festivalwereld, weg van het springen en zingen. De vader moet stoppen voor een fietser en het jongetje kijkt nog een paar keer om. 

Marie-Thérèse (75) en kleindochter Bibi (11) zitten aan een tafel bij de superheldencapes, daar mag je zelf een cape betekenen, en Bibi is er druk mee bezig.  Ze heeft er ‘Bibi en Omi’ op geschreven, en ze tekende ook een kikker met een kroontje. Die wordt steeds groener.  

Vanmorgen zijn ze weggebracht door opa, en eerst bij het IK MAAK MEE terrein, neergestreken. ‘Meestal zijn we in augustus met vakantie,’ vertelt Marie-Thérèse. ‘Maar deze keer niet, dus we maken van de gelegenheid gebruik.’ 
De twee oudere broers van Bibi zijn op kamp, of nou ja, de ene niet, die gaat maandag, maar de andere al wel. Vindt Bibi niet erg, dat haar broers er niet bij zijn: ‘Lekker rustig’.  

Straks gaat ze met haar oma naar de voorstelling Anoche, lijkt haar best leuk, hoewel ze niet zo’n theaterbeest is. Laatst was ze wel een keer met al haar nichtjes naar het Singer Theater, daar was iets met sprookjes. Oh, en zelf was ze trouwens koningin, in de schoolmusical. Hoe die musical heette? De Gelaarsde kat. ‘Maar ik denk dat mijn rol erbij was verzonnen.’  

Hoe komen jullie hier terecht?

Bitania: ‘We passen op een hondje in Rosmalen!’

Is het een lieve hond?’

Bitania: ‘Nou.. hij bijt. Maar niet heel hard hoor. Het is een klein hondje. En vandaag is hij thuis.’

Wisten jullie dat Theaterfestival Boulevard gaande was?

Helen: ‘We gingen gewoon een dagje naar ’s Hertogenbosch, maar we zagen de zuilen met het programma.’

Bitania: ‘We gaan ook nog Bossche Bollen eten. En ijsjes.’

Helen: ‘Maar we houden wel van theater hoor. We waren in Amsterdam naar theater.

Bitania: ‘Naar het Sneeuwparadijs.’

Gaan jullie ook met zijn allen naar theater?

Lichom: ‘We wonen ver uit elkaar, wij in Amsterdam en zij in Zwolle. Wel komen we allebei uit Eritreia, maar we hebben elkaar hier leren kennen. We zijn ook hier vrienden geworden, daarom zijn we nu met zijn allen in Rosmalen. We hebben veel meegemaakt, maar mooie dingen en samenzijn helpt ons om ermee om te gaan.’

Mooie dingen?

Helen: ‘Daar zijn heel veel vormen van. Soms hoef je niet eens de taal voor te kennen, mooie dingen stijgen boven een cultuur uit. Zoals Keti Koti, dat begrijp je, of een Turkse voorstelling die ik laatst zag; ik verstond niets, maar begreep alles.’ 

Maar dit festival kenden jullie nog niet, wat vind je ervan?

Lichom: ‘Hoe zei je dat het heette? Boulevard? Ik vind het goed om mijn kinderen vroeg kennis te laten maken met kunst.’

Helen: ‘Als ik zo rondkijk denk ik; eigenlijk is dit voor ons in zijn geheel een voorstelling: Het plein, alle mensen hier, de muziek, de artiesten. Het is in zijn geheel als een verhaal uit een andere cultuur, we kijken ernaar, we doen een beetje mee, en we vinden het een mooie voorstelling.’  

Ash (19), Nathalie (56) en Ingrid (54) staan in de rij voor FLY, van volDaan Theater  

Ash: ‘Je vraagt me wat schoonheid is? Dat vind ik een innerlijk dingetje. Oh, en de natuur, én diversiteit. Schrijf ook maar op dat ik me daarom extra zorgen maak om klimaatverandering, dat bedreigt die schoonheid. Als ik hier om me heen moet kijken naar schoonheid? Nou,  ik heb een vriend, maar ik zie hier natuurlijk ook schoonheid.  

Nathalie: ‘We gaan al jaren naar Boulevard, maar schoonheid is voor mij nog heel veel dingen meer.  

Ingrid: ‘Schoonheid zit in een klein hoekje. En dan is het toch het makkelijkste kiezen voor de natuur, dat delen we denk ik, meer dan cultuur, maar we blijven het hier toch ieder jaar en mét plezier, proberen.’ 

Willemien (65), Angelique (65) en Elsbeth (57) 

En? Gelachen?

Willemien: ‘Het was niet echt om te lachen. Maar we maakten de voorstelling met elkaar, dus ik neem aan dat het ook om te lachen had kunnen zíjn.’

Angelique: ‘We mogen er ook niet echt veel over vertellen hoor, dat werd in de voorstelling gezegd. Nee, niet door de acteurs, want die waren er niet. Maar we wisten, er stond een doos, dat íemand die moest openmaken.’

En wie was dat?

Elsbeth: ‘Dat was ik.’

Willemien: ‘Dat was jij, en dat was best spannend, want je moest in stilte de opdracht lezen die in de doos zat, wij hoorden dus niks.’

Riepen jullie niet ‘hup Elsbeth?’

Willemien: ‘We kenden Elsbeth helemaal niet, die hebben we tijdens de voorstelling pas leren kennen. Het is nu pas, na afloop, dat we elkaar spreken.’

Jullie zijn door de voorstelling nader tot elkaar gekomen?

Angelique: ‘Met iedereen! Dat ging best snel, eigenlijk. Gewoon boem.

Maar Elsbeth, waarom was jij de eerste?

Elsbeth: ‘Ik dacht die kop moet eraf. Bovendien leek het me een redelijk eenvoudige opdracht; een doos openmaken. Dan hebben we dat alvast gehad, dacht ik.’ 

Maar jullie moesten dus ook scenes spelen?

Angelique: ‘Met meerdere mensen. Ik kan niet precies zeggen hoe dat ging.  

Willemien: ‘Maar dan ontstaat er dus wel iets.’

Angelique: ‘We hebben wel echt iets samen beleefd.’

Elsbeth: ‘En ook grappig; je zag ook dat er een actiever deel van de zaal was, en mensen die gewoon bleven zitten en keken.

Maar dat mocht.

Angelique: ‘Alles mocht.’

Alles mocht?

Elsbeth: Het was heel democratisch. Je bent sámen publiek, en sámen de voorstelling.’

Angelique: ‘We hadden zelfs interactie met de makers.’

Maar die waren er toch niet?  

Willemien: ‘Dat is één van de raadsels van Ontroerend Goed.’ 

Aminata Alie (22) en Naomi (3) 

‘We zijn naar Anochi geweest; dat was heel leuk. De Afrikaanse muziek, het dansen. Naomi houdt van dansen, dus zij deed ook mee. Was er een verhaal? Voor ons was de dáns het verhaal.’ 

Huub (61), Rob (58) en hond Desmond (8, een echte cultuurliefhebber) 

Hebben jullie tentjestheaterplannen?

Huub: ‘We zijn er nu voor de gezelligheid, hebben nog niks gezien. Maar we komen nog terug hoor.

Rob: Als ik naar theater ga, laat ik Desmond thuis.’

Maar jullie kennen het festival wel?

Huub: ‘We gaan al járen. Het mooiste vind ik de locatievoorstellingen, ik heb bijvoorbeeld geweldige herinneringen aan dat huis dat in de grond zonk, van Olympique Dramatique. En bij Het Zuidelijk Toneel, dat was ook zo’n mooie, van die ene actrice die later een prijs won en oh, en langer geleden, La Fura dels Baus, dat was de mooiste.’

Rob: ‘In Maaspoort was dat.’

Waar verheug je je op?

Huub: ‘Ik weet niet of het erin moet maar ik ben tweeëneenhalve week geleden geopereerd en ik wist niet zeker hoe het met me zou gaan, als Boulevard begon. Maar ik kijk er wel ieder jaar naar uit, zeker naar het tweede weekend.’

Het tweede weekend?

Huub: ‘Dan komt iedereen ook terug van vakantie, is het hier een soort reunie, zo rond tien uur bij één van de barretjes.’

Dus eigenlijk was je aan het testzitten, voor volgend weekend?