Op dinsdagmiddag ging schrijver Saskia de Haas naar de voorstelling A Cor Vermelha van Heavy Hitters in Tent Paars. Na de voorstelling sprak ze met enkele bezoekers.

Buiten is het warm in de zon, maar gek genoeg is het in de tent aangenaam. In Tent Paars zit het publiek, van net uit de luiers tot witgrijs, aan twee kanten.

Op de vloer twee mannen die op het eerste gezicht op elkaar lijken. Ze zouden broers kunnen zijn, alleen hebben ze vermoedelijk een andere afkomst. Ze dragen dezelfde bordeauxrode broek en witte bodywarmer en hebben hun haren kortgeschoren. Ik moet even denken aan mijn zusje. Zij droeg in de middelbareschooltijd met haar twee beste vriendinnen vaak dezelfde kleren. Zodat de hele school kon zien dat ze bij elkaar hoorden.

Deze mannen horen bij elkaar. Ook al weten ze dat nog niet.

Niet alle verbindingen zijn zichtbaar.

Er wordt een hand uitgereikt.

Een hand teruggetrokken.

Via breakdance wordt een verhaal verteld over een ontmoeting tussen twee vreemden. Tot ze elkaar dragen, in elkaar versmelten.

Rood

A Cor Vermelha betekent ‘de rode kleur’ in het Portugees. Bij rood denk ik aan passie en liefde, maar ook aan oorlog, bloed en strijd.

Een bezoeker vertelt na de voorstelling dat ze een liefdesverhaal heeft gezien. Ze herkende het aantrekken en afstoten, de worstelingen, de intimiteit en het leunen en steunen op elkaar.

“Nee,” reageert een andere bezoeker, “het waren echt maten. Het was heel speels hoe ze op elkaar reageerden. Dit ging echt over broederliefde, vriendschap.”

Een derde bezoeker mengt zich in het gesprek: “Je kunt er meerdere dingen in zien, en dat vind ik zo bijzonder aan deze voorstelling.”

Kunst

“Ze waren elkaar echt aan het aftasten. Soms leek het een machtsstrijd, op andere momenten werd het heel intiem. Ik vind dat mooi om te zien. Twee mannen die zo’n kwetsbaarheid tonen. Het was zo zorgvuldig uitgevoerd, zo beheerst” vertelt een andere bezoeker.

“Ik vond het zo bijzonder en mooi. Het was knap wat ze deden, vooral in deze hitte. Het lijkt mij echt heel moeilijk. Maar het was meer dan alleen knap. Er werd echt een verhaal verteld. Het was dans. Het was echt een kunstvorm.”