De Boulevardbezoeker deel II: Hilde en Tom

02 augustus 2021

Het leven vieren

Je herkent ze vaak aan eelt in hun handen. Van het klappen, bij festivalvoorstellingen en concerten. Het woord is aan: de Boulevardbezoeker. 

In 2007 ontmoetten ze elkaar in een docentenkamer. Collega’s waren ze, meer niet. Tien jaar later kregen ze een relatie. Portret van de Boulevardbezoekers Tom Sas en Hilde Stinstra.

Door: Eric Alink | Foto: Karin Jonkers 

Hilde Stinstra [35] groeide op in Franeker. Toen ze 21 was, verhuisde ze naar Den Bosch. Begrijpelijk: elk kompas wijst naar het noorden, behalve dat van de liefde. In 2007 ging ze als docente Nederlands op het ds. Pierson College aan de slag. Ze is opgegroeid met cultuur. 

“M’n vader is ook docent Nederlands, mijn moeder psychiatrisch verpleegkundige. Ze hebben me een open blik bijgebracht. Ik ben niet bang van het onbekende.”

Een vrolijke bijkomstigheid: vijf jaar lang had Hilde een bijbaantje in een Franeker muziekwinkel, waar ze leerde dat de geest van elke klant anders is gestemd – van disharmonisch tot zuiver. Enkele van haar culturele jeugdherinneringen:

“Schouwburg De Harmonie in Leeuwarden, het Rijksmuseum en op m’n negende [sic] met m’n vader en moeder naar een concert van Willy Deville in Vredenburg en Jewel in het voorprogramma.”

ALL TIME FAVORITES VAN HILDE

 

Theater- of dansgezelschap: Scapino Ballet
Muzikale artiest: Angus en Julia Stone
Film: Magnolia
Boek: Een schitterend gebrek van Arthur Japin
Buitenlandse stad: Stockholm
Levensmotto: Het komt erop aan alles te leven
 

 

Levenslust en trots

Het heeft Hilde weinig moeite gekost om zich in zuiden thuis te gaan voelen. Overeenkomsten tussen Friezen en Bosschenaren: “Ze delen de liefde voor het leven vieren en zijn erg trots op hun herkomst.” Noot van de redacteur: de observatie van Hilde bevestigt dat de klagerige liedzin ‘Was men maar op Brabant zo trots als een Fries’ van Guus Meeuwis niet alleen taalkundig een ontsporing is, maar ook inhoudelijk kant noch wal raakt.

Haar vriend Tom Sas [41] komt uit Oirschot. Zijn vader was financieel administrateur bij Philips en studeerde theologie in deeltijd – Genesis 1:3 ‘Laat er licht zijn.’ Moeder was verpleegkundige-A. Over cultuur: “Mijn ouders hebben me muzikaal sterk gestimuleerd. Ik speelde trompet bij de harmonie, hoorde veel klassieke muziek. Toch werd er thuis ook wel op The Bee Gees en The Mama’s en The Papa’s gedanst, na wat flessen wijn bij een etentje. Verder was het vooral musea wat de klok sloeg. Geen strandvakantie in Zeeland, wel naar Brussel, Brugge en Gent.” De liefde voor cultuur en cultuurhistorie verloochent hij niet. Tom is docent geschiedenis. 
 

Sterke drang

Regelmatig bezoekt hij podia. Vlak voor de lockdown zag hij de Australische singer-songwriter Angus Stone nog in De Melkweg optreden – tip van de redactie: wees geen dief van je zomergeluk, check Angus & Julia Stone op Spotify. Festivalvreugde? Zijn oren gidsten hem naar onder meer Best Kept Secret, het doorvertelde muzikale geheim van Hilvarenbeek. Hilde: “Ik ben een paar keer op Oerol geweest. Van Boulevard hebben we sowieso weinig edities gemist.” Maar op Pinkpop of Lowlands zul je haar niet snel tegenkomen. “Daar zou ik verdwalen in de massaliteit.”

Op Boulevard bezoekt Hilde met name dansvoorstellingen, Tom hoofdzakelijk theaterproducties die aan geschiedenis raken. “Diederik van Vleuten, met een theaterprogramma over Nederlands-Indië. Maar ook Hotel Modern met De Grote Oorlog en Kamp over de holocaust en Verboden Gebied: Vrouw in Niemandsland van NT Gent.” Hilde: “Voor mij is Boulevard een plek van verwondering. Je wordt er aan het denken gezet. Dat gebeurt ook buiten de podia. Tom: “Met een biertje op een terras zitten en kijken is al een voorstelling op zich. Het is ook een plek voor ontmoetingen en gesprekken. Zelfs met wildvreemden.” Hilde: 

“Ik verwacht dat veel mensen dit jaar een sterke drang hebben om naar de Boulevard te gaan. Na zo’n coronajaar wil iedereen wat beleven. Ik merkte het al bij het afdelingsuitje van school. Normaal gesproken gaat iedereen zo rond half acht wel weer naar huis. Nu werd het half twaalf.” 

 

Kinderen

Twee kinderen hebben ze. Ingmar van zeven en Lute van twee. Voor Tom en Hilde is het klontjesklaar dat ze hun liefde voor kennis en cultuur aan de kinderen willen doorgeven – van NEMO en het Nijntjemuseum tot Fort Pampus en Nationaal Militair Museum Soesterberg. 

“Met Ingmar heb ik ook jeugdvoorstellingen op Boulevard gezien.”

Aan familie-aanbod is ook dit jaar geen tekort:

Hun eerste spontane keuze? 
“Dat is De Minotaurus, een monsterlijk labyrint." 

Waarom die voorstelling? “Als er iemand is die in zijn fantasiewereld leeft, dan is het Ingmar. Met wat duplosteentjes speelt hij hele avonturen na, geïnspireerd op ridderverhalen en Minecraft. Ronddwalen in een labyrint met monsters past daar uitstekend bij.”

De redactie legt Tom en Hilde ook drie ‘volwassen’ voorstellingen voor waaruit ze kunnen kiezen:
#De zaak Shell van Anouk Nuyens en Rebekka de Wit over de olie- en gasgigant, klimaat en discussies bij het familiekerstdiner.

#TussenTijdCapsule van Schippers&VanGucht, een driedimensionale klauter- en klimreis waarbij verleden, heden en toekomst stuivertje wisselen. 
 

#Oxygen Debt, een filosofische spinningles van Werkplaats van de Woestijne, waarin een onvermoeibare fitnesscoach je motiveert je om fysiek en vooral mentaal alles uit jezelf te halen. 

Hilde met lach: “Ik kies De zaak Shell. De discussie bij het kerstdiner zie ik nu al voor me. Wat me in de voorstelling aanspreekt, is dat de makers meerdere perspectieven bieden en je uit je comfortzone halen. Net zoals literatuur kan doen.”

Tom kiest TussenTijdCapsule. “Als docent geschiedenis ben je niet alleen met het verleden bezig. Ook met het nu en de toekomst. Vooral leerlingen willen weten wat ons te wachten staat. Over de spanningen tussen het westen, Rusland en China bijvoorbeeld: wordt dat een nieuwe oorlog? Het laatste tijdvak waarmee docenten geschiedenis werken, eindigt in 2000. Het is tijd voor toekomst.”

 

Theater- of dansgezelschap: Hotel Modern
Muzikale artiest: Angus en Julia Stone
Film: Lawrence of Arabia
Boek: Ali en Nino van Kurban Said
Buitenlandse stad: Berlijn
Levensmotto: Nil Volentibus Arduum
 

De voorstellingen van Hilde en Tom

Theaterfestival Boulevard bedankt: