MOORDENAAR UIT LIEFDE EIST BEGRIP
Aan de invloed van genen en opvoeding is geen ontsnappen
mogelijk. Generatie na generatie geeft elkaar goede maar vooral
slechte eigenschappen door: drankzucht, drift, bandeloosheid. Frank
Focketyn maakt het allemaal zichtbaar voelbaar in de intense en
verontrustende monoloog 'Brief aan mijn rechter', die zaterdag en
gisteren te zien was in de Verkadefabriek in Den Bosch. Kun je
moorden uit liefde? Is de grote vraag, waarmee de voor moord
veroordeelde arts Charles Alavoine zijn rechter en het
publiek opzadelt. Een ongehoorde vraag, die ons hele
stelsel van normen en waarden door elkaar schudt, want de
moordenaar is zowel charmant als geloofwaardig en vooral heel
overtuigend.
De monoloog is gebaseerd op de gelijknamige roman van
Georges Simenon (1903-1989). Hij is de vader van
commissaris Maigret, maar bovenal de schrijver van knappe en
schrijnende psychologische romans, waarin hij een groot mededogen
toont voor het zwakke en verderfelijke in de mens.
Avaloine heeft zich ontworsteld aan zijn arme afkomst: een
drankzuchtige, suïcidale vader en een bazige moeder. Hij voegt
zich naar het fatsoen onderdrukt zijn dromen en driften en en
trouwt twee keer met een vrouw van wie hij niet houdt. Maar natuur
en afkomst krijgen uiteindelijk toch de overhand. Als hij kennis
maakt met Martine breekt de beest in Alavoine los. Voor deze
liefde wil hij tot het uiterste gaan. En dat uiterste
is de dood, de meest innige en duurzame verbintenis, die de mens
kan aangaan.
De moordenaar eist in zijn brief niet alleen begrip maar ook
erkenning voor zijn daad. Focketyn is
overtuigend in zijn verschroeiende en bezeten monoloog. Via hem
maken we kennis met Martine die uit een even liefdeloos nest komt
en over wie hij vol liefde en passie vertelt. En zo drijft hij
zichzelf en zijn publiek naar het onontkoombare einde.
In de krachtige enscenering van deze monoloog houdt NT Gent het
publiek letterlijk de spiegel voor.
Die moordenaar zit ook in ons.
NTGent - Brief aan mijn
rechter