De Bossche singer-songwriter Niels Duffhuës draait al
jaren mee in de Bossche muziekscéne. De muzikale duizendpoot
presenteert vanavond materiaal uit zowel het heden, het verleden
als de toekomst van zijn oeuvre, vergezeld door een waslijst aan
muzikale vrienden.
Het Jupiler Muziekpodium is aangekleed in een intieme
setting met uitsluitend zitplaatsen. De muziek van Duffhuës is
immers niet bepaald bedoeld om op te feesten. Geen hapklare top-40
hits, maar verhalende, expressieve songs gekenmerkt door Duffhuës'
bluesy stemgeluid. De setlijst begint in een
driemansbezetting.
Naast Astrosoniq-bassist Robert-Jan Gruijthuijzen wordt Duffhuës
versterkt door drumster Maartje Simons, alias Marjz. Marjz speelt
de drums met een aangenaam minimalistisch vernuft en beschikt
bovendien over een goed muzikaal oor. Gruijthuijzen, die een korte
tussenstop in Den Bosch beleeft tussen zijn vakantiebestemming
door, sluit probleemloos aan ondanks geringe voorbereiding.
Tijdens het begin van de set is duidelijk te horen dat Duffhuës met
zijn nieuwe materiaal dichterbij het traditionele bandgeluid komt
dan zijn afgelopen twee platen. Door de aanzienlijk grote ruimte
van de tent komt de muziek in eerste instantie weinig overtuigend
over. Als Duffhuës met deze driemansbezetting in een drukke kroeg
of kleine concertzaal speelt komt het nieuwe materiaal live
ongetwijfeld beter tot zijn recht.
Zodra het strijkkwartet het podium betreedt, komt het concert pas
echt op stoom. Indringende versies van favorieten als Hell
Hole, Delhi Belly Blues en Bad Man worden
vervolgens met begeleiding van drie violen en een cello vertolkt.
Met het oude materiaal lijkt Duffhuës beter in zijn vel te zitten
als het gaat om interactie met het publiek. Een optreden van de
charismatische Bosschenaar staat altijd garant voor een briljante
soundbyte of twee: "We hebben ook vrolijke nummers hoor. Eén!" Met
zijn zwartgallige, droge humor als handelsmerk weet hij het publiek
naar zijn hand te zetten zonder er zozeer zijn best voor te hoeven
doen.
Tijdens een van de hoogtepunten van het optreden neemt Patricia
Pequena de leadzang over terwijl Duffhuës zich ontfermt over een
bijzonder instrument, de Indiase harmonium. Dat Duffhuës grossiert
in het eigenzinnige experiment is hier opnieuw van toepassing. Het
optreden bouwt op tot een bijzondere climax waarin Duffhuës alle
zeven gastmuzikanten tegelijkertijd op het podium uitnodigt. Met
deze muzikale collage brengt Duffhuës zijn ontwikkeling als artiest
tot op het heden op boeiende wijze in perspectief.